Hai algo na persecución de Gayoso, Jáudenes e Zulueta, os tres administradores de Caixanova que superan os 70 anos de idade, que produce certa repulsión, ou canto menos unha inquietude intelectual. Non é só unha cuestión xurídica do tipo de se os 70 anos deben medirse ao tempo da súa elección ou ao tempo do seu cesamento, ou se esta norma debe proxectar efectos retroactivos ou non a quen cumpriu dita idade no cargo.
A feroz persecución dos anciáns administradores de Caixanova polo goberno galego, isto é, por unha administración do Estado, suscita unha inquietude que vai máis aló da mera aplicación das normas ou da súa xusta interpretación de acordo cos principios inspirados polo artigo 3 do Código Civil. A persecución do cesamento de devanditos administradores, utilizando ata ao Parlamento de Galicia como instrumento para aprobar unha Lei exprés coa finalidade de remover a cúpula de Caixanova, non só constitúe un exemplo obsceno de desviación de poder; é que esta obscenidade exhíbese tamén con absoluta impudicia.
De neno os meus pais explicáronme que cando nacín asinei un contrato. Sooume estraño entón, pero insistiron en que o comprendese. Cando nacín, a miña contorna ocupouse de min. Non só os meus pais: a comunidade ocupouse de min e amparoume. Prestoume un servizo ao que debo contribuír. Ese contrato contén as regras básicas que gobernan a convivencia en comunidade dos individuos que a forman: onde termina a liberdade dun e empeza a do veciño; con que hei de contribuír e que hei de esperar desa contribución.
A orde pública é a superestrutura xurídica que dá forma a ese contrato elemental. É un artificio creado pola humanidade co fin de coadxuvar, facilitar e coaccionar para a convivencia e o respecto do contrato orixinal. Nesa superestrutura xurídica as persoas, os grupos, os territorios, as clases sociais dirimen os seus asuntos en igualdade, ou en patente desigualdade, pero con arranxo ao guión establecido.
Poñamos Robin Hood, Dick Turpin ou Curro Jiménez entre moitos outros: son arquetipos. Son algúns exemplos de heroes producidos pola cultura popular; hoxe son iconas do bandoleiro profundamente moral, protector do débil e xeneroso co pobre. Pero a súa actividade nocturna, bosquimán, camiñeira e montaraz, unida á súa habitual nocturnidade, colócalles fóra da Lei. Por iso o seu exemplo, con ser modélico para a adolescencia contemporánea, non pode inspirar a actuación do Estado Porque non hai prosecución do interese xeral fora da orde pública. Non hai prosecución do interese xeral fora da orde pública porque o interese xeral habita na CE; nos seus artigos 9 e no seu artigo 103, que obrigan á Administración a servir con obxectividade o interese xeral con sometemento pleno á Lei e ao dereito. Fóra da orde pública, poderán perseguirse outros intereses pero non o interese xeral. Logo aínda que a moral, a cultura, o que coñecemos como superestrutura ideolóxica do modo de produción, xustifique e adecúe unha conduta a un canon ‘honroso’, o Estado, a orde pública non pode desenvolvela de ningún xeito. As persoas, quen asinamos o contrato, si podemos facelo. Ata podemos crebalo como de feito fixemos algúns na nosa mocidade. Pero de ningún xeito pode facelo o poder público.
En dereito político estúdase que a delimitación do ámbito lícito da conduta do particular é de orde negativo: pode facer todo aquilo que lle praza, de acordo co principio da autonomía da vontade, con exclusión do que o ordenamento prohibe. A Administración pública, pola contra, ten positivamente delimitada a licitude do seu facer: só pode facer aquilo para o que está autorizada; aquilo que é causa e motivo da súa existencia. O demais non lle resulta lícito e cando menos constituirá desviación de poder.
Cando o poder público, desvíase para outros fins ilícitos, a comunidade incumpre o contrato orixinal. Defráudase a confianza lexítima, descomponse o público, méxase por encima de Rousseau i estáfasenos a todos os que limitamos voluntariamente a nosa liberdade individual a favor dunha convivencia en común. Isto tan sinxelo, que até entenden as miñas fillas aínda adolescentes, non o entenden os lerchos que eliximos para gobernarnos e para exercer a oposición. E como consecuencia diso asistimos ao maior ataque, xa non a Caixanova, que o é; xa non a Vigo, que o é. O maior ataque á identidade, cohesión e vertebración da nosa terra.
Quen limos a Sartre de cativos identificamos ben esa sensación de vertixe e baleiro interior, esa sensación íntima e profunda de noxo que produce o fedor pútrido que emana da putrefacción do público: A náusea.
Por iso Sr. Presidente, Sra. Conselleira de Economía e Facenda, Sr. Guillerme Vázquez, Sr. Goebbels, Sr. Himmler, Sr. Führer, de todo corazón: Dannos moito asco.
Silver Surfer
No hay comentarios.:
Publicar un comentario