Pois ben, a suposta fascinación con ese tema é unha cuestión de identidade viguesa e para explicala, nada mellor que explicar porqué é identitaria “Sweet Home Alabama”, De Lynyrd Skynyrd, xa que a final de contas, é unha versión daquel orixinal.
A historia remóntase a 1970, ano no que ese xigantesco cantautor urbano máis eléctrico que Dylan, que é Neil Young, publicou After the Gold Rush. Nese LP, imprescindible para comprender o diálogo norte-sur, Young compón unha furiosa alegación contra o racismo e o KKK, “Southern Man”:
“Southern man better keep your head
Don't forget what your good book said
Southern change gonna come at last
Now your crosses are burning Fast”
Young entón (e agora) dispuña dun enorme respecto entre as bandas roqueras do sur, entre as cales destacaba Lynyrd Skynyrd, que mesmo saían ao escenario con camisetas coa imaxe de Young. Lynyrd Skynyrd, a pesar da súa admiración polo poeta do norte, saíu en defensa da súa terra e o seu modo de vida, e compuxo a que para algúns pasa por ser a mellor canción de rock de todos os tempos, Sweet Home Alabama:
“Well I heard míster Young sing about her
Well, I heard ole Neil put her down
Well, I hope Neil Young will remember
A Southern man don't need him around anyhow
Sweet home
Alabama Where the skies are so blue
Sweet Home Alabama
Lord, I'm coming home to you”
Para comprender a intensidade dese conflito-diálogo entre Neil Young e Lynyrd Skynyrd, hai que lembrar que si ben os Lynyrd son sureños, Young non é dun estado norteño: é máis que iso, é Canadense (Toronto,1945). Para que os lectores de Liga Sur enténdano, non era da Coruña, era de máis aló, poñamos, de Ortigueira.
En realidade, a fama de canción facinorosa de “Sweet home…” é bastante infundada. Hai mesmo parágrafos crípticos dirixidos ao famosísimo gobernador Wallace, un temible facinoroso de entón, famoso polas súas sentenzas de morte aos homicidas de pel negra (In Birminham they love the governor/Now we all did what we Could do/Now Watergate dúas not bother me), que pon en serio aperto a quen afirman que constitúe un himno racista. Ademais, está a propia actitude de Neil Young, que sempre afirmou que a canción era boa i estaba orgulloso de contribuír a inspirala.
Pero o que é indubidable é que Sweet Home Alabama quedou marcada como un fito na dialéctica sempre complexa no planeta terra, entre os pobos do norte e os pobos do sur. Hoxe a cuestión racista pervive como unha anécdota na súa xestación i é xa un verdadeiro himno de reivindicación territorial, unha oda moderna á terra nai. É unha marcha que ten fama de erguer os borrachos da tumba para intentar o derradeiro baile, o último baile tras o que caen definitivamente momificados i entón emprenden xa a gran viaxe ao reino de Ra.
Pois con esa lucidez alcohólica e desenfadada provocación que sempre caracterizou aos Sinistros, decidiron facer esa xenial versión para ser incluída na súa LP “MENOS MAL QUE NOS QUEDA PORTUGAL”. E así, entre as glorias de “Miña Terra Galega” está a de ser interpretada no céspede de Balaidos antes dalgún partido do Celta. Hoxe sen dúbida é un himno identitario e de exaltación vigués; cantala, din, ten un efecto vigorizante tan forte, como para outros exclamar “VIVA LALÍN CON RAZÓN OU SEN ELA”. Por iso é a banda sonora do Blog Liga Sur. Pero para que ninguén se engane, tamén dispomos do temazo do gran poeta eléctrico que co seu pranto inspirou o desenfreo emocional nas terras da Cabana do Tío Tom. Ademais, deixarlla solta e dispoñible aos nazis da Voz De Berlín sería un descoido impropio de Liga Sur: Si chegasen a usala de banda sonora para facernos oposición, sería un auténtico Golpe Baixo. Por iso quedámonos co Yin e co Yan.
Pero falando de Golpes Baixos, si que podemos recomendarlle aos xenerais de Von Feijoinen unha banda sonora que é pura alquimia de modernidade, un matraz de espírito crítico vigués: “Malos Tiempos para la Lírica”.
Pero é máis, é que Sweet Home Alabama, xa consagrada como pedra angular do diálogo Norte-Sur, agora estase convertendo no vehículo de comunicación máis potente entre o leste e o oeste no século XXI.
Véxase si non a actuación dos Cowboys de Leningrado que incluímos no Ipod virtual. Liga Sur está moi afeita ao estrambótico e ao bodrio kitsch. Da man dalgúns dos nosos queridos promotores inmobiliarios, exercitou o principio de supercompensación e colleu callo de tal maneira, que resulta difícil que se lle erice o pelo.
Pero o vídeo deses rusos, que parecen o “Iván o Terrible” de Eisenstein, facéndolles as voces a formación en pleno dos coros do exercito vermello, constitúe unha estampa kitsch de tal musculatura, que resultaría propia para a voda dunha filla de Putin, ao grande, como a nosa voda Agag-Aznar.
Quen padezan hipertensión deberán antes prepararse unha tila. Quen padezan unha cardiopatía máis intensa deberán aplicarse medio Trankimazin debaixo da lingua media hora antes de disparar o Ipod. Debemos impedir custe o que custe baixas entre os vigueses nestes momentos históricos nos que todos lle resultamos necesarios ao alcalde Abel Caballero.
O Administrador Blog de Liga Sur.
No hay comentarios.:
Publicar un comentario