É preocupante.
Na Voz de Berlín -o seu xornal preferido- Guillerme Vázquez admite que o tema da fusión das caixas, que francamente ten xa aburrida a Ligasur, está nun transo difícil. O sisudo razoamento deste líder natural é o seguinte: Esiximos a Feijoo que esixa a Zapatero unha reunión, non para negociar, senón para esixir que retire o recurso á Lei exprés.
Non é fácil ouvir semellante estupidez. Non si un o non so propón. Si so propón si. Imaxinemos que á vista do devandito, Ligasur di ‘Esiximos a Guillerme Vázquez que non esixa a Feijoo que esixa a Zapatero unha reunión, non para negociar, senón para esixir que retire o recurso á Lei exprés’? Ben, salvando o feito de que ese nivel de estupidez de Ligasur resulta imposible sen sacar previamente o carné da UPG, o certo é que se recuperaría o diálogo no galeguismo: Idiotizada que quedaría Ligasur, xa podería falaelles de igual a igual.
Os titulares que nos depara a prensa son de difícil dixestión. Non é fácil distorsionar a realidade con tanta eficacia como eles, salvo que esteamos ante a presenza dun xenio surrealista que capta os aromas esenciais e méteos nun frasco que denomina ‘channel nº 5’ facéndose rico de paso. Si ese non é o caso, estamos sen ningunha dúbida ante un imbécil. Un perfecto imbécil marxista-leninista -que non leu nin ao un nin ao outro- e que non se decatou aínda que nin o aforro, nin o capital teñen fronteiras. Un perfecto imbécil que quere pórlle portas ao campo. Tamén é verdade que é médico e que disto sabe pouco. Pero aínda sendo médico débese distinguir un billete falso dun bo, e si non, consultar a un experto. Por contra os demais imos ao médico cando enfebrilamos. En España é obrigado ir ao médico para coller a baixa. Ou sacar o carné para conducir. Porqué non é obrigado que os dirixentes políticos que perciben subvencións do Estado, sométanse a un test de intelixencia antes de escribir nun periódico?
Que é “o aforro galego”? É evidentemente a diferenza entre o ingreso corrente e o gasto corrente das familias, as empresas privadas e as institucións privadas sen fins de lucro que serven aos fogares. E onde está? No circuíto financeiron nos Bancos e Caixas. Daquela o aforro que xestionan as dúas caixas representa só unha parte do aforro dos cidadáns galegos (e unha mínima parte dos cidadáns de Zamora, pois serán minoría os clientes de Caixa Galicia/Caixanova alí). Seica se refiren estes políticos ao investimento dese aforro en Galicia? Confundirán aforro con investimento? Crerán que unha única Caixa Galega garantiría o investimento do ‘aforro galego’ en Galicia?
Pode ser! É sabida a poderosa diferenza entre os perfís financeiros de Caixa Galicia e Caixanova. A primeira é cortoplacista e moi especulativa; busca o beneficio financeiro inmediato, a plusvalía ou o rédito. A segunda é moito máis comprometida coa súa contorna económica, fortemente intricada coa trama industriosa da súa área de influencia. Crecería e gañaría menos que a primeira, pero asumiría tamén menos riscos e, ademais, o seu compromiso financeiro coa economía da súa contorna produciu un beneficio intanxible que non loce nas súas contas.
Pois ben, si a Caixa resultante da fusión garante a territorialidade do investimento ou non, pode deducirse da análise do que fan hoxe as caixas por separado. E non imos analizar o que fai Caixa Galicia, pois a conclusión sería un non rotundo. Vexamos Caixanova. É socia de R. R é unha empresa viguesa? Si só si A Coruña fose un barrio vigués. E que me din do investimento de Caixanova en Viño de O Porto, En Cálem e Sogevinus?. Tamén é O Porto unha parroquia de Vigo? É dicir, o capital non ten bandeiras nin fronteiras e resulta forzoso concluír que unha caixa única galega, en especial si xorde da absorción de Caixanova por Caixa Galica, non só non garante que todo o aforro que xestiona invístase en Galicia, senón que pode presumirse o contrario. Non toca falar aquí do investimento desa hipotética caixa en Vigo...
En cambio o que si ten xeografía é a destrución de postos de traballo que carrexará a absorción de Caixanova polo norte. O que si ten xeografía é a área na que se inviste unha parte dos beneficios dunha Caixa: a súa obra social. Por iso en Vigo estamos por un SIP con entidades foráneas: para conter a destrución de postos de traballo e garantir a territorialidade da obra social.
E tamén é necesario distinguir un banco central dunha caixa: O banco central emite diñeiro. O banco central fixa o tipo de interese i é a ferramenta do goberno para impor a política monetaria: préstoche a tanto ou a canto. O banco central regula o sistema financeiro e -desde logo- intervén nos bancos e caixas, destituíndo aos seus administradores; pregúntenllo a Mario Conde.
Que é “o aforro galego”? É evidentemente a diferenza entre o ingreso corrente e o gasto corrente das familias, as empresas privadas e as institucións privadas sen fins de lucro que serven aos fogares. E onde está? No circuíto financeiron nos Bancos e Caixas. Daquela o aforro que xestionan as dúas caixas representa só unha parte do aforro dos cidadáns galegos (e unha mínima parte dos cidadáns de Zamora, pois serán minoría os clientes de Caixa Galicia/Caixanova alí). Seica se refiren estes políticos ao investimento dese aforro en Galicia? Confundirán aforro con investimento? Crerán que unha única Caixa Galega garantiría o investimento do ‘aforro galego’ en Galicia?
Pode ser! É sabida a poderosa diferenza entre os perfís financeiros de Caixa Galicia e Caixanova. A primeira é cortoplacista e moi especulativa; busca o beneficio financeiro inmediato, a plusvalía ou o rédito. A segunda é moito máis comprometida coa súa contorna económica, fortemente intricada coa trama industriosa da súa área de influencia. Crecería e gañaría menos que a primeira, pero asumiría tamén menos riscos e, ademais, o seu compromiso financeiro coa economía da súa contorna produciu un beneficio intanxible que non loce nas súas contas.
Pois ben, si a Caixa resultante da fusión garante a territorialidade do investimento ou non, pode deducirse da análise do que fan hoxe as caixas por separado. E non imos analizar o que fai Caixa Galicia, pois a conclusión sería un non rotundo. Vexamos Caixanova. É socia de R. R é unha empresa viguesa? Si só si A Coruña fose un barrio vigués. E que me din do investimento de Caixanova en Viño de O Porto, En Cálem e Sogevinus?. Tamén é O Porto unha parroquia de Vigo? É dicir, o capital non ten bandeiras nin fronteiras e resulta forzoso concluír que unha caixa única galega, en especial si xorde da absorción de Caixanova por Caixa Galica, non só non garante que todo o aforro que xestiona invístase en Galicia, senón que pode presumirse o contrario. Non toca falar aquí do investimento desa hipotética caixa en Vigo...
En cambio o que si ten xeografía é a destrución de postos de traballo que carrexará a absorción de Caixanova polo norte. O que si ten xeografía é a área na que se inviste unha parte dos beneficios dunha Caixa: a súa obra social. Por iso en Vigo estamos por un SIP con entidades foráneas: para conter a destrución de postos de traballo e garantir a territorialidade da obra social.
E tamén é necesario distinguir un banco central dunha caixa: O banco central emite diñeiro. O banco central fixa o tipo de interese i é a ferramenta do goberno para impor a política monetaria: préstoche a tanto ou a canto. O banco central regula o sistema financeiro e -desde logo- intervén nos bancos e caixas, destituíndo aos seus administradores; pregúntenllo a Mario Conde.
Este imbécil ten esta película na cabeza cando fala da absorción de Caixanova por Caixa Galicia. Porqué? Porque confunde Frankfurt con Conxo, pois é Frankfurt quen emite, xa que nin Madrid emite senón só supervisa á banca privada. E porqué Conxo? Pois porque Conxo é seu hábitat natural: é onde el debería estar internado, pois no Rebullón de Vigo, os nosos leais tolos mataríano antes do 28, día da Reconquista. En especial un que se cre Cachamuiña e que leva por chapeu un embude do revés.
Guillerme Vázquez é un fillo de puta? É unha pregunta razoable que esixe mais concentración da debida, á luz do que saíu publicado até aquí.
Evdentemente non. Creemos que só é un imbécil. Un produto da imbecilidade humana, que é unha especie recente no planeta, e que está a demostrar ser capaz de destruílo antes de adquirir as habilidades e a conciencia social que doutra maneira podería desenvolver con máis calma. Si non se empeñase en destruír o planeta cunha velocidade superior á que pode desenvolver a súa intelixencia, Guillerme Vázquez podería chegar a refugar a fusión, por non económica, ineficiente e desaconsellable. Pero non. O cambio climático, a Yihad Islámica, e a puta bomba de Irán, non lle van a dar tempo a ese imbécil a aprender a sumar, restar, multiplicar, dividir, e razoar.
Xa Georg Lukács, o filósofo húngaro, no seu 'O asalto á razón', (1954 (Barcelona: Grijalbo, 1968, 1969, 1976), explicou con claridade que a formación da conciencia social é un proceso dialéctico complexo, e que non resulta fácil reducir a paradigmas. Os seus catro tomos (do tamaño individual de ‘Las raíces de la tierra’) desaconsellan a súa lectura ao bloguero moderno, e máis, ao parecer, si é vigués, pois os vigueses segan as estatísticas que fan en Madrid leen pouco.
Pero non é así coa obra de Federico Engels, ‘O papel do traballo na transformación do mono en home’. Neste marabilloso libreto Federico pásase catro pueblos; segundo o Gran Gramsci (Antonio), é un auténtico ‘Sorpasso’ ao seu mestre.
En calquera caso, o escritor explica de maneira comprensible polos nosos fillos menores de idade porqué os vigueses alucinamos co BNG. Engels, nun arriscado ensaio, afirma que a clave do pensamento dos políticos atópase en que son capaces de camiñar de pé.
O camiñar erguido permitiulles liberar as mans. Xa bípedes e coas mans liberadas, conseguiron certas habilidades e destrezas coas extremidades anteriores antes inimaxinables (algunhas habilidades coas mans dos políticos están sub iudice na Audiencia Nacional e non debemos comentalas aquí). O cerebro deses primates empezou a xestionar ese novo talento. Co tempo aprenderon a facer unha 'O' cun canoto e, asombrados, os nosos devanceiros primates exclamaron un débil queixume de asombro, parecido ao que xa emitían durante o Acto (si permíteseme unha relectura freudiana do texto de Engels). Modulando ese berrido, o noso político primate empezou a xestionar a súa lingua e as súas cordas vocais até o punto de verbalizar pensamentos primitivos.
Segundo algúns analistas, é esta a fase na que se atoparían os dirixentes do BNG. Superada xa a fase dos berridos estritamente sexuais, agora xa poderían formular proposicións simples, un pouco primitivas e sempre relacionadas con desexos abstractos e cósmicos. Iso explicaría porqué machucan ideais universais pero carentes de contido material no contexto real, tales como ‘Sol’ ‘Lúa’ ‘Fusión’ ‘FROB’ ‘Caixa única Galega’ e outros, nun aquelarre inconexo de ideas, no que destaca algunha oración moi simple como ‘Aforro galego marchar de Galicia’ (nótese a construción infinitiva ao modo dos indios norteamericanos).
Tras este esforzo intelectual, caen redondos e incapaces nun absoluto silencio até a seguinte rolda de prensa. Os expertos din que despois duns vinte mil anos de traballos manuais, os nosos dirixentes nacionalistas adquirirían as destrezas que esixe un cerebro capaz de articular un discurso político coherente. Tras eses vinte mil anos xa poderán apuntarse a unha academia de inglés, de Microsoft Office, ou meterlle man ao I+D+i, e ás novas tecnoloxías da información.
Tamén terán sentido suficiente para marchar de vacacións ao país de nunca xamais.
Fai millóns de anos, nunha galaxia moi afastada, Obi Wan Kenobi, recentemente erguido, sorpréndese do que pode facer coas mans. Asiste durante séculos a clases de corte e confección que lle proporcionan unhas habilidades manuais inexistentes entre as tribos de mandriles. Moito despois, fóra dos confíns da confederación galáctica, e nun planeta azul da vía láctea, Obi wan Kenobi conseguirá falar en galego e dirixir unha fronte nacionalista
una autentica maravilla
ResponderBorrar